Wim en Line naar Rome

Vanaf 4 juni 2005 zijn Jacqueline Vermeij en Wim Versloot op pad naar Rome. Zij scootert, hij loopt. Vanuit Arnhem gaan zij via Duitsland en Zwitserland naar Italië. Medio september willen zij arriveren in Rome. Tevens lopen zij voor een goed doel: Stichting Bosnische Toekomst, een organisatie die hulp biedt aan Bosnische vluchtelingen in Travnik. Op deze weblog doen zij regelmatig verslag van hun belevenissen onderweg.

16 juli 2005

Jostiband

Vanaf Friedrichshafen lopen we langs de oostkant van het Bodenmeer naar Bregenz toe. Ongeveer halverwege ligt Lindau, een leuk oud plaatsje, dat vroeger een belangrijke rol vervulde op de handelsroute naar Italië.

Daar hebben we ook met Jacqueline afgesproken, maar die heeft wat moeite om in Lindau het centrum te vinden. Uiteindelijk lukt het toch en kunnen we gezamenlijk Lindau nog bekijken.

Het laatste stuk naar Bregenz wordt drukker en drukker, en dan zitten we nog niet eens in het hoogseizoen! Heel veel uitgezakte, veel te bruine mensen langs het meer, dus maar de blik op oneindig en stug doorlopen. Tot mijn verbazing passeren we net voor Bregenz de Oostenrijkse grens. Heb ik toch de hele tijd gedacht dat Bregenz in Duitsland lag!

De volgende dag verlaten we Bregenz alweer en lopen Zwitserland in, door het Rijndal (waar ken ik dat toch van....). Als je denkt dat die Zwiters gewoon Duits praten, kom je mooi bedrogen uit.

Het is een soort geknauw, waarbij je ongeveer één op de tien woorden kunt verstaan. Het begint al met het groeten van elkaar onderweg. Er wordt iets onverstaanbaars gemompeld, wat nog het meest op “cruesli” lijkt. We besluiten de proef op de som te nemen en te kijken of dat werkt. En inderdaad, als je gewoon “cruesli” zegt en er maar vriendelijk bij knikt en glimlacht, groeten die Zwitsers gewoon terug. Zelfs op “oeât moân” (Piet Paulusma bedankt) wordt vriendelijk teruggegroet! We moeten wel moeite doen om zelf niet in de lach te schieten...

Op de camping in Triesen (Liechtenstein) ontmoeten we later die middag Jolanda en Steve en onze petekinderen, die in Zwiterland wonen en gezellig een aantal dagen met ons meekamperen. En de volgende jarige kan worden genoteerd: Jolanda.

Aangezien iedereen vandaag een pittige dag heeft gehad, besluiten we te gaan eten in het restaurantje bij de camping. Een plaatselijke artiest genaamd Rudi Klee verzorgt daar deze avond live-muziek. Hij zit met zijn keyboard in een soort schuurtje met openslaande deuren. Helaas kan hij totaal niet zingen, en ook geen ritme houden. Daarbij hanteert hij ook nog eens voor het spelen het bij iedereen bekende éénvingersysteem. Aangezien hij bij het spelen nauwelijks opkijkt van zijn keyboard, vermoeden we dat hij het kleurensysteem van de Jostiband gebruikt.....

Gruëtzi uit Liechtenstein

1 Comments:

At 17/7/05 10:07 p.m., Anonymous buuf, buurman en kids said...

Hoi Buurtjes!

Wat gaaf dat jullie al in Zwitserland zijn beland zeg! En wat schrijven jullie leuk. Het is echt erg leuk om te lezen. Wat een belevenissen allemaal!
Hier is het vooral stil aan onze linkerkant (of rechterkant als je je omdraait, haha). Dat wordt natuurlijk volledig goedgemaakt door de andere buren, die hun zwembad weer hebben opgezet, erg gezellig hoor!
En 't is hier dan ook opvallend vaak mooi weer. Alweer zeker een week genieten we hier van gemiddeld toch zo'n graadje of 25.
Het gewone leventje gaat hier natuurlijk gewoon door, maar dan wel met extra veel BBQ en rose erdoorheen...
Ik moet jullie helaas wel even melden dat jullie tuin inmiddels een groot oerwoud is, waar volgens mij die beruchte poema zich prima zou kunnen ophouden (jullie hebben toch wel via-via gehoord dat er een poema is gesignaleerd he? Op de Veluwe. Nee? Nou, kun je wel nagaan dat het soms een beetje komkommertijd is hier).

Jullie begrijpen dat ik inmiddels aan het opscheppen ben he over mijn buurman die gewoon naar Rome loopt en mijn buuffie daarachter aan scootert! Vooral afgelopen woensdag, toen heb ik als sportmasseur (ja! gehaald!) een dag meegeholpen bij de Apeldoornse 4daagse, en daar maakt zo'n actie veel indruk!
Volgende week ga ik trouwens ook een dag mee-masseren bij de Nijmeegse, dat wordt natuurlijk super-feest! 2000 jaar Nijmegen + zomerfeesten...

Ik stop nu! En wat betreft de tuin: ziet er prima uit hoor, Max heeft echt zijn best gedaan.

groetjes (ook aan Jolanda en Steve) en heeel veel plezier de komende tijd!

 

Een reactie plaatsen

<< Home